Hoe dachten jullie dat het er uit zou zien?

Hoe dachten jullie dat het er uit zou zien? Een jaar geleden, toen de eerste golf van saamhorigheidsgevoel was gaan liggen en had plaatsgemaakt voor chagrijn in combinatie met de eerste sprankeltjes wanhoop, deed ik wat mensen altijd doen als wanhoop zich aandient: ik begon te fantaseren. Hoe het zou zijn. Niet eens ná corona, maar hoe dat vaccineren, als er op den duur een vaccin gevonden was, zou gaan. Want vaccineren, dat zou onze enige uitweg zijn.

En ik zag lange rijen. Voor het Olympisch stadion. Voor het gemeentehuis. Voor het Groninger museum, voor de kartbaan in Berghem en voor het Palm Partyhouse in Hendrik-Ido-Ambacht. Ik stelde me voor dat ik ’s ochtends wakker werd en het mijn beurt zou zijn (zouden ze per letter van het alfabet gaan prikken? Per verjaardagsdatum? Per leeftijd? Per sterrenbeeld?). Het leger zou namelijk ingezet zijn om de eerste week van het vaccineren alle oude en kwetsbare mensen naar de priklocaties te brengen (achter de legerjeeps aan busjes met zorgpersoneel, ook op weg naar een prik en eventueel het bieden van extra assistentie, onder luid gejuich van iedereen die uit de ramen hing, want voor het eerst sinds het begin van de crisis zouden we weer klappen). Een nieuwe saamhorigheidsgolf. We zouden niet komen opdagen op zoommeetingen omdat we er zeker van wilden zijn dat de buurvrouw van drie hoog achter waar we in al die jaren nog maar drie woorden mee hadden gewisseld genoeg proviand bij zich zou hebben als ze met haar rollator aansloot in de rij, waar ze natuurlijk door iedereen voorgelaten zou worden.

En nu was het mijn beurt. Ik zou naar de jaap-eden baan gaan, paspoort in mijn hand geklemd. In de rij zou ik praten met de andere mensen, net zo opgetogen, op afstand natuurlijk, nu nog even op afstand natuurlijk, zouden we zeggen, maar straks, we zouden het hebben over al die idiote hobby’s die we het afgelopen jaar hadden uitgeprobeerd, mijn God wat heerlijk dat we die schijn straks niet meer op hoefden te houden… en als ik de prik eenmaal had zou ik dat aan iedereen laten weten met #vaccinatievrijheid en ik zou een uur later inloggen met DigiD en teruglezen welk vaccin ik nou precies had gehad om hoe laat op welke dag en of er nog een tweede prik zou volgen.

En omdat we dat allemaal samen door zouden maken, die weken, want hoe lang zou het nou eenmaal duren, als we alle zeilen bij zouden zetten, als we zodra er een vaccin bekend was iedere fabriek die daar op deze wereld ook maar enigszins op was toegerust aan het werk zouden zetten (want die patenten zouden we natuurlijk afkopen met de miljarden die we niet uit zouden hoeven geven aan duistere stichtingen die een compleet vruchteloos teststraatbeleid voor luttele weken zouden bedenken zonder doel, zonder verantwoording en/of alle miljarden die we bespaarden op multinationals niet voor de derde keer in een jaar redden) — nou goed, omdat we het allemaal samen doormaakten dus, zou er een zekere mate van catharsis plaatsvinden.

Want elke crisis hoort met catharsis te eindigen. Zonder catharsis ettert een crisis door.

Wist ik veel, ellendige naïeveling, dat het geen WK vaccineren zou zijn. Dat het beste waar ik een jaar later nog op zou durven hopen was dat kranten in hemelsnaam een keer ‘nee’ zouden zeggen als de persafdeling van het ministerie van VWS weer eens aan de lijn hing met het aanbod de minister te laten fotograferen. Dat mijn fantasieën een jaar later steeds vaker uit zouden gaan naar grootschalige burgerlijke ongehoorzaamheid. Maar hoe ziet dat er uit als je je medeburgers geen schade wil berokkenen? Hoe denken jullie dat het er uit zal zien?

(afbeelding: de Telegraaf, foto Eran Oppenheimer)